پل طنابی معلق؛ یادگار امپراتوری اینکا

Inca-bridge1

پل ها راه های ارتباطی میان مردمان سرزمین ها برای سالیان دور بوده اند و امروز نیز آنها که از دل تاریخ زنده بیرون آمده اند؛ نمادهای فرهنگی به شمار می روند. در سرزمین باستانی اینکاها در کشور پرو، پلی قرار گرفته که صدها سال عمر دارد و همچنان زیر پای چندین نسل از مردم این سرزمین گسترده است. قاصدک ۲۴ شما را با پل طنابی پرو آشنا می کند.

در یک سمت از ارتفاعات کوه های آند در پرو پلی از طناب بر فراز رودخانه “آپوریماک” فرش شده است. هر بهار مردم روی این پل جمع می شوند تا در جشن بازسازی آن شرکت کنند. روستایی ها که از هر دو سمت رودخانه با یکدیگر همکاری می کنند، یک رشته طناب عظیم را که بیشتر از ۱۰۰ پا ارتفاع داشته و به ضخامت ران یک انسان است جایگزین پل قدیمی می کنند. پس از سه روز نیایش و جشن پل جدید در جای خود قرار می گیرد.

 

qeswachaka-bridge-2.jpg.990x0_q80_crop-smart

 

پل ها بخشی از فرهنگ اینکاها

پل “کوئس واچاکا” (Q’eswachaka) برای صدها سال تنها پل ارتباطی بین روستایی های دو سمت رودخانه در استان “کاناس” پرو بوده است. این پل تنها یکی از پل های معلق بیشماری بوده که در طول امپراتوری اینکاها ساخته شده و از راه جاده بزرگ اینکا قلمروهای بزرگ را به یکدیگر متصل می کرده است. جاده بزرگ نیز در حدود ۲۵ هزار مایل مساحت داشته و جوامع جدا افتاده را به یکدیگر متصل می کرده است. در حقیقت از طریق این جاده سربازان، پیام رسان ها و شهروندان عادی خود را به قلمرو امپراتوری می رساندند.

 

qeswachaka-bridge-3.jpg.990x0_q80_crop-smart

 

به نظر می رسد این شبکه حمل و نقل بخشی از چیزی بوده که اینکاها آن را برای به پیش رفتن در جهان و ایجاد نظم پس از یک دوره آشوب، ضروری می دانستند. مستعمره های اسپانیایی که این امپراتوری را در قرن ششم میلادی سرنگون کردند هم تحت تأثیر مهندسی این پل های معلق بودند؛ پل هایی که در جاهایی که رودخانه ها برای استفاده از پل های چوبی زیادی پهن بودند، ساخته می شدند.

 

دست خدایان؛ حافظ پل طلایی ویتنام

پلی برای سنجاب ها

 

qeswachaka-bridge-1.jpg.990x0_q80_crop-smart

 

هر چند که در طول سال ها برخی از این پل ها ویران شده و برخی دیگر نیز با ورود پل ها و جاده های جدید بلا استفاده مانده و سرانجام ناپدید شدند، سنت ساختن این پل ها به خاطر دورافتاده بودن مکان های آن ادامه پیدا کرد و امروز چهار منطقه ای را به یگدیگر متصل می کند که به زبان “کوئچو” (نوعی زبان بومی این منطقه) صحبت می کنند. اگرچه برای عبور ماشین ها از روی این رودخانه یک پل آهنی نیز ساخته شده، ساکنان این مناطق به استفاده از این پل طنابی برای تجارت و مراودات شخصی خود عادت کرده اند. این پل در سال ۲۰۱۳ به خاطر اهمیت آن برای مردم این نواحی در فهرست آثار معنوی یونسکو قرار گرفت.

 

Inca-bridge1

 

با دیدن پل طنابی شما می توانید فرهنگ ۵۰۰ سال پیش این سرزمین را زنده در جلوی چشمان خود ببینید. به محض نابودی امپراتوری سیاسی اینکاها، این فرهنگِ مردم روستاهای آن بود که همچنان تداوم پیدا کرد. یک بخش اصلی از این فرهنگ نیز ایده کار اشتراکی بود. در حقیقت اجتماعات کوچک در این منطقه به یکدیگر می پیوستند تا بدون دریافت هیچ دستمزدی روی پروژه های بزرگ تر کار کنند، چرا که معتقد بودند سراسر دهکده در نهایت از این کار بهره مند خواهد شد.

 

آیین ساخت پل

روش های ساخت این پل ها نیز نسل به نسل منتقل شده و در طی این سال ها تنها شاهد تغییرات اندکی بوده است. در واقع پروسه ساخت این پل ها با جمع آوری ساقه های گیاهان بلند آغاز می شده است. این ساقه ها به یکدیگر گره می خورده و یک طناب ضخیم را شکل می داده اند. این طناب های ضخیم نیز به نوبه خود با گره خوردن به یکدیگر طناب های ضخیم تر را شکل داده و در نهایت کابل های سنگینی را تشکیل می دادند که پل را می ساختند. تمام روستاهای اطراف رودخانه در پایان برای نصب این پل دور هم جمع می شده اند. البته این را هم باید بدانید که کابل ها نیز به پایه های سنگی محکمی متصل می شده اند.

 

qeswachaka-bridge_03

 

یک تغییر بسیار مهم در مراسم بازسازی این پل در سال های گذشته، افزایش دفعات آن بوده است. اگر در گذشته افراد هر سه سال یکبار به تعمیر پل می پرداختند، امروز سالی یکبار این کار را انجام می دهند. دلیل آن هم افزایش تعداد بازدیدکنندگان و توریست ها از منطقه و این پل بوده است. در واقع نگرانی های ایمنی در این میان دلیل مهمی بوده است. با پایان یافتن کار بازسازی پل نیز مردم با موسیقی، نیایش و خوشگذرانی آن را جشن گرفته و پل را برای سال جدید آماده می کنند.

 

منبع: نشنال جئوگرافیک

پاسخ دهید

*