حرکت های عجیب در ایستگاه قطار؛ ایمنی به شیوه ژاپنی

pointing-and-calling1

ژاپنی ها در وقت شناسی، قطارهای پر سرعت با کیفیت، صنعت، تکنولوژی و بسیاری امور دیگر اعتبار خوبی برای خود دست و پا کرده اند. شاید دلیل هم این باشد که خلاقیت و نوآوری در خون آنهاست! برای آنهایی که حداقل یک بار پا در ایستگاه های قطار ژاپن گذاشته باشند، می توان مصداق بارز این خلاقیت را دید: حرکات عجیب کارکنان ایستگاه که با دست به چیزی اشاره کرده و با صدا چیزی را فریاد می زنند. اگر دوست دارید بدانید پشت این حرکات عجیب، چه فلسفه ای نهفته با قاصدک ۲۴ همراه شوید.

 

نگاهی بر یک ژست کاری عجیب در ژاپن

وقتی به توکیو سفر می کنید و از قطار برای جابجایی استفاده می کنید، یک صحنه بیش از همه توجه شما را به خود جلب خواهد کرد. کارکنان خطوط راه آهن ژاپن در حالی که قطارها به ایستگاه رفت و آمد می کنند، با دستکش های سفید در یونیفرم های اتو کشیده با هوشمندی هر چه تمام به سمت سکوهای قطار اشاره کرده و با صدای بلند چیزی می گویند؛ البته نظر می رسد که مخاطب خاصی هم ندارند. در داخل قطار هم می توان چنین چیزی را دید. رانندگان قطار در حالی که حواس شان به تعداد زیادی دگمه و صفحه است، حرکت هایی مشابه حرکات احترام انجام می دهند.

 

pointing-and-calling

 

سیستم ریلی ژاپن به خاطر قرار گرفتن در بین بهترین سیستم های ریلی در جهان اعتبار زیادی دارد. یک شبکه بسیار گسترده از خطوط ریلی سالانه نزدیک به ۱۲ میلیون مسافر را  با عملکردی به موقع جابجا می کند. به موقع بودن قطارهای ژاپن این قطار را در لیست یکی از شگفتی های دنیای حمل و نقل قرار داده است.

بدن شک رانندگان، هدایت کنندگان و پرسنل ایستگاه های قطار نقش بسیار مهمی در عملکرد خوب و ایمن قطارها بازی می کنند. در این میان عامل کلیدی هم تنوع ژست های فیزیکی و صداهایی است که این کارکنان در حین کار از خود نشان می دهند. هر چند که این حرکات برای مردم عادی و مسافران ممکن است احمقانه بیاید، اما این حرکات و صداها یک شیوه ایمنی صنعتی است که توسط خود ژاپنی ها ابداع شده است. ژاپنی ها این سیستم را “اشاره و صدا کن” نام گذاشته اند و معتقدند که خطاهای انسانی را در محیط کار تا ۸۵ درصد کاهش می دهد.

 

pointing-and-calling2

 

سیستم اشاره و صدا کن که در زبان ژاپنی به آن شیسا کانکو (Shisa Kanko) گفته می شود، بر یک اصل استوار است: فعالیت یک فرد با حرکات فیزیکی و آواهای او مرتبط است و این موضوع از طریق افزایش سطح هشیاری کارکنان باعث کاهش خطاهای انسانی می شود. این واقعیت چیزی است که آزمایش های مؤسسه ملی ایمنی و سلامت شغلی آن را مطرح کرده است. در حقیقت به جای تکیه تنها بر چشم ها یا عادت های کارکنان، هر مرحله در یک فعالیت مفروض هم به شکل فیزیکی و هم صوتی پشتیبانی می شود تا اطمینان حاصل شود که با دقت هر چه تمام تر به انجام رسیده است.

 

کاربرد یک واقعیت علمی در قطارهای ژاپن

سیستم “اشاره کن و صدا کن” قرار است چگونه در خطوط ریلی ژاپن کار کند؟ وقتی رانندگان قطار قصد انجام یک چک سرعت را دارند، نیازی نیست تا نگاهی سریع به صفحه نمایشگر بیندازند. در عوض آنها به صفحه سرعت سنج اشاره کرده و فریاد می زنند: “چک سرعت، ۸۰”. با این کار انجام شدن کار چک سرعت هم به لحاظ فیزیکی و هم صوتی تأیید می شود. برای کارکنان ایستگاه قطار که کارشان اطمینان از این است که ریل های کنار سکوهای قطار عاری از مسافر یا شی است، یک اسکن تصویری به تنهایی کافی نخواهد بود. در عوض کارمند ایستگاه به ریل اشاره کرده، بازوهای خود را در امتداد ایستگاه به حرکت در می آورد؛ در حالی که چشم هایش حرکت دست او دنبال می کنند. در پایان هم با صدای بلند می گوید: “همه چیز مرتب است”. فرایند فوق همزمان با رسیدن قطار هم انجام می شود تا اطمینان حاصل شود که هیچ چمدان یا مسافری از درهای بسته هواپیما آویزان نباشند.

 

pointing-and-calling1

 

جالب است بدانید که این سیستم در بسیاری از صنایع دیگر در ژاپن هم در حال اجرا است. بر اساس مطالعه ای که در سال ۱۹۹۶ به انجام رسید، سیستم فوق که در اواخر دوره میجی توسط هیئت مدیره شرکت ریلی کوبه ابداع شد، توانسته اشتباهات انسانی را تا میزان ۸۵ درصد کاهش دهد. البته به نظر می رسد که برخی از کارکنان در مقایسه با دیگران با اشتیاق بیشتری از این سیستم استفاده می کنند.

با تمام تأثیراتی که این سیستم ساده در کاهش نرخ اشتباهات انسانی داشته، استفاده از آن تا حد زیادی به ژاپن محدود شده است. در واقع این شیوه ایمنی کارآمد که در محیط های کاری ژاپن غالب شده، در جلب توجه کارکنان غربی با شکست مواجه شده است. بسیاری از تحلیلگران ژاپنی معتقدند که کارکنان غربی با انجام چنین حرکت هایی حس حماقت پیدا می کنند.

هر چند که این حس در مورد تمام غربی ها هم صادق نیست. برای نمونه رانندگان خط متروی نیویورک از سال ۱۹۹۶ شکل تغییر یافته ای از این سیستم را که فقط از اشاره استفاده می کرد، اعمال کرده اند. این کار هم پس از آن صورت گرفت که افسر ارشد حمل و نقل در طی یک سفر تجاری به ژاپن با سیستم اشاره و صدا آشنا شده بود. در مدل نیویورکی این سیستم، رانندگان به یک تخته سیاه و سفید ثابت اشاره می کنند تا تأیید کنند که یک قطار توقف کرده در مکان درست خود در سکو قطار گرفته است.سخنگوی متروی نیویورک مدتی پس از اجرای این شیوه اعلام کرد که رانندگان خیلی زود با سیستم جدید خو گرفته و در مدت ۲ سال حوادث ناشی از قطارهایی که در مکان درست خود قرار نمی گرفتند تا ۵۷ درصد کاهش یافت.

منبع: atlasobscura.com

پاسخ دهید

*